Porsche werd opgericht in 1948, het logo, dat een combinatie is van het wapenschild van Baden-Württemberg en het blazoen van Stuttgart, is sindsdien ongewijzigd gebleven. De geboorteplaats van de Duitse autoconstructeur wordt afgebeeld door een steigerend paard. Dat dit embleem veel weg heeft van dat van Ferrari is eerder stom toeval. De Italiaanse raceauto’s hebben hun beeldmerk immers te danken aan een jachtpiloot die bevriend was met de familie Ferrari.

In een verhaal dat dateert uit 1952, wordt verteld dat het kenteken van Porsche tijdens een maaltijd op tafel gekribbeld werd door Ferry Porsche, de zoon van Ferdinand, op vraag van Amerikaanse importeur Max Hoffman.

Hèhè, wat een druilerige novemberdag alweer vandaag … oh nee, wacht ‘es even, we zitten in putteke winter verdikke. Dat is er anders niet aan te zien. Waar zijn die heerlijke, alle onvolmaaktheden afdekkende sneeuwtapijten? Die bijtende kou onder een stralende zon? De sneeuwstormen die het hele land platleggen, kinderen een extra vrije dag opleveren en carosseriebedrijven in de handen doen wrijven? Dit jaar laten ze ons land duidelijk links liggen. Daar kan je best wel rouwig om zijn … tot je onderstaand filmpje bekijkt. Ouch …

Subaru is een Japanse autobouwer en maakt deel uit van de groep Fuji Heavy Industries (FHI). Dit bedrijf vervaardigde in het begin van de vorige eeuw vliegtuigen.

De Japanse autoconstructeur bestaat sinds 1953 op zichzelf. Samen met vijf anderen maakt hij deel uit van de FHI-groep. Vandaar ook de zes sterren in het logo.

Maar dat is niet de enige betekenis van het beeldmerk. Subaru is immers ook de naam van de Pleiade-sterrencluster, die tevens ook afgebeeld staat op het logo. Hierin kan je het sterrenbeeld van de stier zien.

Dat de harmonie van een laag geplaatste boxermotor met een haast symmetrische vierwielaandrijving zelfs een SUV tot een pretmachine kan verheffen, ondervond de Auto55 redactie nog maar eens aan den lijve tijdens het afpeigeren van de nieuwe Subaru Forester. Het onderstaande filmpje riekt een beetje naar promotiepraat, maar omdat het zo klaar en duidelijk wordt uitgelegd, gaan we het jullie toch niet onthouden. De verteller legt immers in eenvoudig autojargon uit hoe de symmetrische vierwielaandrijving werkt, en hoe deze bijdraagt aan het redelijk unieke weggedrag van de wagens die erover beschikken. Zo moet je bij je vrienden alvast niet meer pretenderen alsóf je weet hoe de vork in de steel zit.

In 1868 werkte Iwasaki voor de Tosa-clan toen de Meiji Restoration een eind maakte aan Japans feodale clansysteem. In 1870 richtte Yataro Iwasaki de rederij Tsukumo Sokai op waarvan hij in 1873 de naam veranderde in Mitsubishi, Japans voor ‘het bedrijf met de drie diamanten’.

Na de dood van Yataro in 1885, volgt zijn broer hem op. Deze breidt de activiteiten van het bedrijf fors uit. Het bedrijf houdt zich bezig met zowel bankactiviteiten alsook immobiliën en zelfs raffinaderij. In 1916 komt neef Koyota aan het hoofd van de groep. De holding wordt na de Tweede Wereldoorlog ontmanteld. Maar voor haar 100^ste verjaardag komt deze weer boven water.

De constructeur Mitsubishi Motors ziet het levenslicht in 1970. Het logo met de drie diamanten in stervorm, dat tevens een combinatie is van het wapenschild van de Iwasakifamilie en dat van de Tosa-clan, is ongewijzigd gebleven sinds de 19^e eeuw. Elke diamant heeft zijn eigen betekenis: verantwoordelijkheid/vertrouwen, eerlijkheid/integriteit/ethiek en communicatie/openheid.

Of toch bijna. Aandoenlijk toch hoe de kleine bestelwagen gezwind en op de gepaste tonen van de illustere serie het luchtruim kiest. Eén keertje toch. Zouden we zo’n mensen eigenlijk nog wel mogen aanmoedigen door ze het forum te geven? Zolang het grappig is wel, zullen we maar denken.

Denk dan maar nog eens twee keer na, nadat je het voorvalletje in onderstaand filmpje hebt bekeken. We zien een BMW E46 die kiest voor zijn vrijheid, nadat de bestuurder de handrem vergat aan te trokken op de top van een helling. Een man zet de achtervolging in, slaagt erin zich in de cabine te heisen en stopt de Beemer met de handrem vooraleer de bolide van opzij een drukke straat oversteekt. Of de kerel ook zoveel succes had gehad om zo’n pietluttig elektrisch knopje te bedienen, laat staan tegelijk de voetrem in te drukken wat soms wordt gevraagd, daar durven we aan twijfelen.

Nee, bovenstaande titel is geen aanmoediging om snel zelf even te gaan kijken of de Nissan geeks er daadwerkelijk in zijn geslaagd een GT-R hart in te bouwen in een kleine crossover, de honderdspurt zoals beloofd in 3,7 seconden te presteren én het ding bovendien nog ietwat behoorlijk rond een bocht te laten sturen. Dubai is immers een beetje ver, en de Juke-R mag dan wel zijn eerste publieke kilometers rubber leggen op een circuit, het is toch máár als pacecar. Zodra de “kleine gespierde” zijn debuut op de gevoelige plaat is vastgelegd, vind je de bewijzen gewoon hier, op Autovibes natuurlijk. Voor wie nog steeds geen verzadigd gevoel krijgt bij het denken aan Nissan’s meest geslaagde marketingtruc van de laatste decennia, geven we hieronder een kort overzichtje van de laatste ontwikkelingsfilmpjes in de reeks.

Hier komt video 10 …

… en nummer 11.

Slechts een handvol vierwielers kunnen de tand des tijds goed doorstaan. Denk maar aan de Land Lover Defender en de Mercedes G-klasse. Jaar na jaar blijven deze terreinwagens onze straten en paden sieren, zonder het originele karakter te verliezen. En daar zijn we hen dankbaar voor. Het zou dan ook werkelijk zonde zijn moesten deze klassiekers voorgoed uit de catalogi verdwijnen.

De G-klasse was in principe bedoeld voor militaire doeleinden en ontwikkeld door Steyr-Daimler-Puch in Graz, Oostenrijk. De G staat voor Geländewagen en die stelling klopt als een bus. Sinds de commercialisering in 1979 blijft het model zichzelf heruitvinden, zonder van z’n roots af te wijken. En die liggen natuurlijk naast het asfalt. Eén van onze lezers was bereid om zijn G voor onze lens te halen. En het is een bijzonder geval. Deze auto is volledig in contact met z’n innerlijke zelf en voorzien van de juiste uitrusting om de klus te klaren. Hiervoor verantwoordelijk is Rik – al jarenlang bezig met het aanpassen van 4×4’s. Na het pensioen van z’n Nissan Patrol – die voor trouwe dienst wordt bedankt in evenementen als The Scottish Tour en Les Milles Rivières – is zijn oog gevallen op een standaard 300 GD, bouwjaar 1987. Deze donkere Duitser behoorde ooit toe aan een zustergemeenschap, en je kan stellen dat hij nu pas echt terreinervaring opdoet…

Op z’n optielijst staan onder meer een winch, stalen sidesteps, xenon-verlichting voor én achteraan (als werklicht), Recarozetels om de rug te sparen en een compressorkoelkast. Er werd zelfs een extra elektrisch circuit ingebouwd om de toebehoren van stroom te voorzien. Daarom is er dus ook een 2e batterij aanwezig, net als een omvormer die de overschakeling van 12V naar 220V regelt. Onderin kreeg de “Wolf” zwaardere veren, maar verder werd er mechanisch niets gewijzigd.

Zoals je ziet is dit een échte offroader die van wanten weet. In geen enkel opzicht is deze kleine vrachtwagen vergelijkbaar met een normale, hedendaagse terreinwagen – die doorgaans van alle verwennerij voorzien is. Het is meer andersom. Dit is als een vrachtschip bedienen. Starten lukt al amper zonder stil te vallen en het ding in beweging brengen, laat staan afdraaien, vraagt geen half werk. Op het asfalt is deze G dan ook een nachtmerrie; absoluut niet geschikt voor normaal woon-werkverkeer. Maar anderzijds absoluut wél geschikt voor het zware werk, waar geen enkele softroader zich aan waagt. De 88pk-sterke 5-cilinder dieselmotor mist voorlopig nog wat punch, maar dat euvel kan op termijn verholpen worden. Intussen kan Rik blijven genieten van de straffe terreincapaciteiten – en de verwarde blikken op straat.

Technisch: 3.0 liter DOHC 5-in-lijn diesel – 10 kleppen – indirecte brandstofinjectie – 4×4 – 2-zitter – motor voorin – 88pk@4400tpm – 172Nm@2400tpm – 0-100km/u: niet gemeten – topsnelheid: 130km/u – gewicht: 1935kg (standaard) – bandenmaat: 205R16

[View with PicLens]

Past jouw auto ook in deze rubriek, of ken je iemand met een bijzondere wagen? Neem gerust contact op via joris@auto55.be

Met de Sierra Cosworth had Ford eind jaren ’80 een ware toerwagenkampioen in huis. Rally moest dus ook kunnen en Ford borduurde verder op het DNA van de beruchte RS200. De Sierra met vierwielaandrijving uit 1990 zou als basis dienen voor hun nieuwste rally-project. In C werd het niet veel meer dan een Sierra Cosworth met ingekort onderstel, gehuld in een door Karmann gebouwd Escort-jasje. Het reglement dicteerde intussen de welbekende regel die bepaalt dat er minstens 2.500 straatlegale exemplaren op de markt moeten verschijnen. Het grote publiek smaakte hem wel en er werden door de jaren heen 7.145 eigenaars voor gevonden. Die cijfers worden deels verklaard door z’n impact op de competitie. Bij z’n debuutseizoen in 1993 ging de Escort in groep A meteen met 5 overwinningen aan de haal. Ondanks bikkelharde concurrentie van halve monsters als de Lancia Delta Integrale of de Nissan Sunny GTi-R, kon de wendbare Ford dus best z’n mannetje staan. Legendarisch is hij wel niet geworden; op 6 jaar tijd heeft de Escort slechts 10 keer winst gehaald, waarvan 8 keer in groep A en 2 maal in de WRC. Een kampioenstitel heeft het model nooit binnengehaald – vooral de Japanners bleken te duchten tegenstanders.

Onderhuids bleef de Escort trouw aan het bekende RS-recept. De robuuste Cosworth YB-motor ging omhoog in vermogen tot zo’n 227pk, en stuwde hem naar 100km/u in 6,3 seconden. Maar z’n grootste troef was het stijve chassis, dat de Escort vliegensvlugge reflexen gaf. Niet voor niets wordt hij gerekend tot een van de snelste point-to-point cars van zijn tijd. Zelfs Clarkson heeft er eentje gehad, en dat zegt al heel wat. De turbo was een ander paar mouwen; de Garrett T35 zorgde de eerste levensjaren voor heel wat wrevel vanwege het grote turbogat – net als bij de RS200. In ’94 werd dat probleem grotendeels opgelost door een ander motormanagement en een kleinere turbo – de T25.

Het bekendste kenmerk aan deze auto is ongetwijfeld de zogeheten whale tail, die ook de Sierra Cosworth typeerde. Ik heb het natuurlijk over de immense ‘zwevende’ achtervleugel, die extra neerwaartse druk veroorzaakt en de wagen zo beter in de pas houdt. Dat door deze vondst ook de topsnelheid afneemt is nooit een punt geweest – in de rally is topsnelheid een vaag begrip. Maar niet enkel dat grote ding achteraan onderscheidt de Cossie van een normale Escort. Het hele koetswerk lijkt opgezwollen – het onderstel van de Sierra was wel korter maar niet smaller geworden – en rondom onderging hij tal van aërodynamische verbeteringen. Op de latere modellen werd de grote grote spoiler niet meer standaard gemonteerd, maar toch werd hij er door de meeste klanten bijbesteld. De Escort RS Cosworth was trouwens de allereerste in massa geproduceerde auto die ook vooraan neerwaartse druk genereerde.

[View with PicLens]